20
Yorum
30
Beğeni
0,0
Puan
2045
Okunma

düşünürüm
boş sayfalar insanda yazılıdır
kara zemine beyaz kalemle
atılır imza
onca yaşanmışlık doldurur gözleri
eksi göz diker artılara
morartılmış göz altlarıyla anne
ağlar bebe
bu kitap çoktan yazılmış olmalıydı belki
yeni bir güçle çıkılmalıydı
karanfil sokağına.
görünmez, silik yazılar yansıtmaz onu
sokakta kalan ayak izleri var
komşuların acıyarak baktıkları yüz
silmez kendini
her düşüp kalktığında yeniden
güneşin doğuşuna yönelir
her ışın yepyeni bir güne gebedir
hisseder bunu
yazar; nasıl çıkılır bu güçlü sıkıntıdan
yazılacak sayfalar kendiliğinden çevrilmez
büyük bir el var belli ki
insanın eline kalemi veren
oku diyen
insan başka hayatlarla da büyür
kurtulur zayıflığından
her açık kapıda durup bakar
içeride kim, ne var
görür pencere önünde birisi
sorgular dünyasını
çocuklar koşar gelir oyundan
nasıl dökülür gözyaşı
çocukların omzuna
görünmez sayfa açılır..
15. 11. 2017 / Nazik Gülünay