ar damarı çatlamış bir sızı
koyu yalnız kahve
merdivensiz trans göğe
çölü yitik göçebe biraz
biraz makasa yenilmiş kumaş
ne demesini bekliyorsunuz
sadece kendine çalan sazın
sadece kendine hırsızdır bir yalnız


neresinden tutsan gebedir
kime sorsan adressiz
olta atsa deniz tutar
kalabalık tutar eve gelir


kim şemsiye tutabilir içindeki fil iştahına
kimi dinler durmamış araçtaki el freni
siz; saksılarda küskünlük bozduranlar
albümünde vesikalıktan başka resmi olmayanlar
yılkıda çürümüş defter aralarında papatyalara çadır kuranlar
hepiniz susun hepiniz
...
yosun kokar yalnızlık
yalnızlık koyu kahpedir

oynayın algılarınızla biraz
kumları boğulmuş çöle deniyor deniz


bilir misiniz ses ve duvar arasındaki ilintiyi
hani dalga dalga vurur korunaksız dallara dolu
hani kulağı sağır eder kalabalık linç ezgileri

hani;
"gündüzleri kaba, akşamları ince ve hüzünlü geçer insanın iç treni"












ToprağınSesi



.