Gara Aşa ğilin damına bakdım durdum öle..
Aşa bacı ; torunu Anşa’yı önüne ğatmış
gızın önece(ği)nde keseler, çıkılar
belli ga(y)ri Ismayıl’a yolluğ etmiş
duralagdan bobayiğit gözel Ismayıl
Anşanın ardı sıra cümle ğapısından çıkdı
ne ğıdak uzakdan da olsa, bilme mi i(n)san
!
emme omuzları çökük,
boynu bükük
geşmiş getmiş
gönnümün aslanı,
şahanım gene de
bidenemm, ömrümün çiçe
“ay ellerin yari”,
gönnümün muradı
yavıklım,
hayalım,
a(ğı)z dadı..

bireş sonura gayfaya doru söykeldi
bakdım Anşa ğız ete(ği)ndekinneri eletmiş de
gerisin geri gelip geli
Dehmennerin aradan atladım, öğüne geşdim,
Halisenin harımda bekledim
çelenden ünnedim çekine-çekine
“Anşaa gı, ne guyvudu eben
Ismayıl emmine”
çocuk tingedek düşdü, barnağıynan saydı
“mercimek, hakgaş, peynir
yarın bazardan getce(ği)miş de”
“öylemi gıı maşşallah” dedim

bilmeyomuş gibi
“hinci Alibe(y)nin gayfadan yanna getdiydi
seğit yavrım, Ismayıl Emmini
benim eve al da ğel
emme herkeşin içinde “ebem dedi” deme imi
“bobam ünneyo” de imi gadınım
acıkmışdır, dışarı ünne, yanına gelinşe de
“ekmek yecez” de,
“ille getcemişiyiz” deye izbar et gelmeceğ olusa sonurattan aldağel.. benim eve
Aşadudu ebem ça(ğı)rıyo “oraya getçemişiyiz” deme
deye eyicene tembeyhledim.. Aşa’ya

ya-a valla ilaf söz olcandan deği
neneyen hindikden keyri hiş kimseye
hesap b(v)ercek değilin
hu yaşdan keyri emme
n’arasın olmayoyu
edemeyorun işdehe
içinde bi vesvese neyeyse
şeytan seni sana burakmayoru ku
…
ele ğüne garşı
garı gısmının bi de bu derdi var
yaşına, saşına, başına bakmazlar da
adını çıkarıllar,
tefe gor çalarlar
işin gücün yoğusa,
öğüne gelene merem annat gari
isdeyen isdedini desin valla
ha namerd olayın umurumdaysa
köpeğ olu ürerin de!
emme olmayoru işdehe

hayalını gurmuşu(yu)n onca sene
ne onca senesi gı! ha ömrümce
kime neyimiş; bobam satarkana
öğüne gelen, basıp üş guruşu alırkana
“benin” deyen sürürken ora-bura
hankı “ırzı gırık” öğnnerine geşdi de
“etmen-getmen”
“oda sizin canınızın bi parşası”
“çoluk-çocu(ğu) var” dedi de
hinci namısımdan ona-buna
hesap berceğimişiyin elaleme
kime ne?
bana bişiy deyce(ği)n a(ğ)zına sıçarın vallaha ha!

neyise lafın birini goyup ötekine geşmeyen
gaktım duttum hemen ordan
kesdirimden, hopladım geşdim çeleni
hemencik evin yolunu duttum
ha zati ev toplancak deği,
her gün ora bura keydiğim fisdannarı asbaplığa basdım
gel beni gör
Ismayılın geldiğini duyalı beri
o ğeldi ğeleli düğünde bayramda keyindiğim
gizdeliklerin birini çıkarıp ötekini keyyon ireyhimde hor!
gerisini bana sor,
yoşuk deye perdeyi file değişdirmişiyin
ev çinil, çinil gör bi.!

“iki ğarılı bitten iki analı sütten ölü(r)” deler,
Ismayıl da nere varsa zufra atılıyodur,
kankı gapıyı çalsa ikram izzet boldur
emme kimse benim gibi yeyim-yeycek,
gırıntı mırıntı düzemez hu ğün..
kimse benim gadak tedarikli deği(l)dir valla,
neyye dersen?
de;! de hele de!

çoc(uk)ların hankı gelse evel Allah eli boş gelmezler,
bek bonkördürler neneyen
taha “hu ilazım” demedim.
ben onnarı, neliklerinen etişdirdim
başgaları olsa her Allahın günü hır-gür eder,
dirlik düzennig galmaz harp çıkarı(r)lar,
erezil-ürüsva
onun bunun nizesinde olular ya
valla şükür emrine benikinner! esla
esla birinin ötekine “gaşını eğmesi” yokdur..
..
aynı bobanın dölü olsa o gadak olmaz
neye biliyon mu çok çekdim bacım,
o zamannar birbirlerine gayat mut(i) oldular,
öğeylik ne bildirmedim onnara
etinen dırnak gibi, bek dutgundurlar
et dırnakdan ayrılı mı gı
bi araya ğeşsinner var ya
kim hankının bobası,
hankı hankının gardaşı,
hankını hankı böyü-güçcü(ğü) bilemen valla

eller iki öz gardaş geçindiremedi emme
ben altısına da esla öğeylik bildirmedim.. esla, esla
benim çocuklarıma falanın fianın deye deği(l)
Aşadudunun çoc(u)kları deler, ta öyle
ya..
golay deği valla!
“çencere gapanı bulmayıncaklayın gaynamaz”..
ben onnara ne gaşımı eğdim..
ne bi dirhem fisge vurdum
ne vurdurdum..
heş gocalarımdan biri cesaret edebildi
ne de müsaade isdeyebildi
guzgun gibi gol-ganat gerdim çocuklarıma
kimse hiş kimse
“gözüyün üsdünde gaşın var” deyemedi onnara
yaa!

onu deyodum ya; payam ceviz gırmışıyın kii
piskevit, ilokum
kekik hazır tıkırdayıp batı(r) zobada
dünden su dökünüp saşlarıma gına vurdum
Yemen gınası ay anam, ta Hecaz’dan geldi
elime bile gapgara oturdu
aççık sovan gapcığı goduydum ondan mı ne
dırnaklarım narçiçe(ği)
sankı yarından sonura gerdeğe gircek gibi
eller duysa görse ne demez de mi?
emme bak, bi yerde, kimseciklere anma bak vallahi
emme birine demesem çatlayıp getçem
aman kim görcek beni
herkeş işinde gaydında sefil-sersem
hemi de bizim o macera, laf-söz havaslık kimin aklına ğeli
çokdan unuduldu getti
bi ellen bi ele, geşdi ğetdi
o zamannarı bilen-eden galmadı desek oluu
hemi de herkeşin a(ğ)zı kesem mi ki?
aman kim ne d(iy)ecese, ne derse desin valla
hu yaşdan sonura
adım çıksa n’olu, çıkmasa n’olu

gakdım duttum ekmek suladım
kaş gap aş bişirmişin
fasilesinden, keşge(ği)ne,
ila(ha)nasından, gumpirine
kime sorsan garının kesdiği yenmez der ya,
bizimgız.. hinci kime “halim hu” deyen
yakaladım firik bi horazı kesdim
hemi de kendi elimine
hinci bi deliğannıya hu horazı bi kesivi decen..
işin gücün yoğusa dert annat gari
“Sungur İsmayılı davet etcen de”
eyisi mi üş gulfalla bi elhem “bıh” et getsin Allasen
hamıraşı, cılbır olu-geder oturukene
fasile masille aman neneyen
ağır gelir alışık olmayan mideye
höşmerim, gadeyfi,hazır taha ne;
havla etceğdim hinci emme
yağsı yağsı kokar ortalık, aman sende..





çıkılar file dünden hazır emme
gız daha ünneyip gelenece
kırk tefa vaılır eve
yüremin gümbürtüsünü duysanız bi
sanki okula gediyon
sanki ilk gaçışım
“sanki bekleyen var gudurasıca”
dizlerim zangır zangır
dilim damam gurudu
hinci ben ona ne decen
gıy ürem dayanmaycak şart ossun.
bu nası bişiy gıı
anam yaş kaş olusa ossun
ne zaman ne olca(ğı) belli olmaz deye hazırdır.
“ben garıyın” deyen garı gısmı
her z(a)man garıdır
vallahi..
billahi..
ben bunu bilirin
bunu derin..

de!