Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Kaldırımlar kırılmış Köhne kulübeler Kahır karanlıklar Kuytularda küçük kutular Kabirler ve kahır oluşlar
Uyruğu belli olmayan kuşlar konuyor Güneyde hani bir yer vardı Kum taneleri sözler Rüzgarlarlar düşleri süpürüyor Hani…!
Biz insanlığın resmini çizecektik Mağaralarda gölgesiz Ve bir o kadar renkli Petrol siyayı siyasisiz Biz ikimiz kimliksiz… adımız toprak mesala…
Dünyanın topraklarını çoğaltıyor çocuklar Kimileri vuruluyor Kimileri göç yolunda Kuşlar gözü kapalı Kör kurşunlar ve demirden yağmurlar…
Kırmızı pabuçlu ufaktan ayakkabılı Bir yanı mayınlı Ötesinde ölümde Mavide boğuluyor her bir şey…
Soluk kasımlar rüzgarla bir olup söyleniyor Bana bir kitap verin herkesin okuduğu Çiviyle çakılmayan insanlar Hicretsiz insanların öyküleri olsun içinde…
Ve tanrıların güneşi sunduğu her gün için Şükürler doldursun Cebinde her umut taşıyan Ki tel örgüsüz düşler Vitrinlerde yaşama sevinci olmadan…
Kedilerin kimsesizliği Karanlığın kuşkuları Kuşların akşam yalnızlığı Ki direkler dimdik şahitliğe Ben uyurken yaşı Küçük insanların öldüğüne….
Birileri çiziyor birileri onu yaşıyor Oysa her bir çocuk Oysa her bir insan Her nefes bir karanfil koklamak istiyordu Kırık kanatlı kuşların düşleri bu belki…
***
bu ayrı bir hikaye olsa da Kuşlar Hoze’ye koşuyor ölümvakitlerinde Ben öyküleri yerden toplayıp Önü ilikli mülteci sözlerle teselli ile denize bakıyorum Kanserli bir haritamla
Uzun saçlı bir yüzyıl Şadırvanda kan emici insanlar Tövbeler kıbleler ve kutsal duvarlar Hani…!
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
"Kİ" şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
"Kİ" şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.