“SONBAHARIN GÖZ YAŞLARI”-2




-HOZE’NİN SUSKUNLUĞU-


Hoze masal anlatırdı akşam çöktüğünde
Diz düşürüp toprak yere
Ay salınırdı bazı zaman
Gölgesi mum alevlerine karışırdı
Oda yanardı ikimiz dört duvar susardık…



O üşüdüğümde gece örterdi üstümü
Elleri titrek rüyalar, perdeleri sallardı
Kırk camlarda kader çizgimiz
Benim kulağım Hoze’nin uzamış sakalından sarkan şarkılarda…




O durmadan düşünürdü her vakit
Güneşin yere düştüğü zaman
Açardı gözlerini ben uyanmadan önce
İki keklik yumurtası kırardı sakladığı…



Az ben doyardım o açlığı severdi
Bu yüzden ben de hep azalırdım
Ben hep ona Mona’sını sorardım
Her seferinde dışarı bakardı
SUSARDI…kaçardı bakışları camlardan dışarı...




Alışkanlıkları bir mevsimle başlamış
İlkin ona rastlamış güz dökümü
Dediğine göre
Kaldırımlarda hicran sarısı öpüşmeler varmış
Bundan yüzyıllar öncesi…




Ne zaman gerisini anlatsa öksürmeye başlardı
Şarap kızılı bir bardak çayla ona koşardım
Hep durmadan bana yalan söylemesine de alıştım da
O uzanırdı yorgunca
Ben sevdiği şiirleri okuyunca ona şapırdardı dudakları….



-O silerdi hep şubat ortası “SONBAHARIN GÖZ YAŞLARINI”-



Az sonra yağmur ıslık çalacak
Ya da kar dökülecek sevdiği çiçeklere
Bulutun gözleri Hoze gibi nemli
Hangi yöne dönse yüzümüz ayrılık türküsü işte…



Bu yüzden Hoze güz sanrılı sayıklardı gece kara gömleğini giydiğinde
Yüreği(n)mde kelepçeli binlerce güvercinle
Sevdiği vapurlarla bir denizde yüzerken eskiler
Bir küçük serçe olup kanadımla
Ben de silmek isterdim oysa “sonbaharın göz yaşlarını”




Mangaldaki külü karıştırıp raksını izlerken
Kaldırıp başını tavandaki terk edilmiş kırlangıç yuvalarına
Konuşurdu öylesine Hoze…
Ben gizli gizli izlerdim onun bu ritüellerini…



Mona’sı bu eve geldiği gün konmuş penceresine bir kırlangıç
Hoze anlatmadı bunları, yalnızlığın zikrini çeken duvarlar da
Tozlu bir günlüğün arasındaki bir satırda tanık oldum
Kuru bir çınar yaprağı ve üç beş kelime…
Biliyorum ki tüm gerisi Hozen’in içindeki sonsuz hazanda saklı….