- Geçecek elbet.
Üzülme… ‘’ Demeseydin(iz) keşke.

Burnumun hizasında üşüyen hayatın
Kanatlarından düşerek başladım seni tanımaya.
Islak kaldırımlar
Tek bir ayak
Aksayarak yerle yeksan ettim parmaklarımı.




Kime fazlaydım
Kim vardı(?)




Bilmediğin ve duymadığın içindir
Gülerek insanlara sarılışların
Kahkaha dolu bakışların.
Oysa ne güzel anlatmıştım sana
İçimde ki ürkek duran çocuğun
Pembe masallarını…

Ve daha çok şey –

Söylemiştim sana
Gün gelecek
Bir gün aklımı yitireceğim.
Hatta bildiğim bir yerde kendimi kaybedip
Oraya ait hiçbir şey hatırlamayacağımı
Söylemiştim de inanmamıştın.
Sonra –öleceğim– demiştim
Yaşanan şeylerin
Vakti kalmadığını
Aldırmamıştın.




Tatlı bir veda kalacak benden sonra
Sana
Ona
Ve dahası…
Kırgın, kızgın değilim
Üşürdüm hep
En çok ellerim.
Ve en çok sen bilirdin.




- Gamzen var senin ’’ derdin
Güldüğünde sol yanında beliren
Öyle ya şimdi gülüyorum
Çünkü yoksun
Ve buna daha çok gülüyorum
Delilik gibi bir şey bu
Sen aldırma
Duymayacaksın zaten…




Ağır hastaların yorgunluğu üzerimde öleceğim
Ne mutlu sana ki
Sen bunlardan haberdar olmayacaksın.
Ve sonra bir köşede
Unutacağım güne dek
Hatırladıklarımla beraber hayaller kuracağım.
Ve –ölmedik/çe.

Zen. altımayısikibinonaltı