/d/üşüyorum gözleri kararmış günün içinde
keder kokan akşamlara gömülüyorum…/





yalnız kuşlar mı takılır ökseye
sen, ben, o/ biz, siz, onlar
hepimize yetecek kadar var feleğin elinde



şimdilerde
mişli geçmiş zaman sevgilerini katık ediyor yüreğim
sevmek sevilmek yaşamaktan söz etmeyin
çözülmüş akıl ipleriyle hayatın tek sesi ölüm
kimsenin kulağına değmiyor fikirler
çatlamasın diye duvarlara konuşuyor içim



hep bir ben/ bey sevdalığı sarmış ortalığı
kime baksan ‘ben’ diyor ‘bey’/ im diyor
bozuk düzene yeniliyor düşüncelerimiz
kan tutuyor kaldıramıyorum
ağız dolusu kan kusuyor yüreğim



kendi kendine yeniliyor her yeni gün
yarınların sesinde yuvalanıyor sükût
herkesin bir sınavı vardır elbet
lâkin bu bizim kendi karanlığımız




nasıl çıkacağız bu tutulmadan nasıl
kalbimizdeki kibirle, kinle, öfkeyle
ilk adımı hangimiz atacak
hangimiz önce söyleyeceğiz “kardeşim” diye
ne zaman iyileşecek şizofren ruhlarımız




geçmedi isinin kokusu /unutuldu Sivas yangını
hergün yeniden alevlenen bu yangının
dökülen bu kanın zaman aşımı var mı?



Hâdiye Kaptan