Bir zaman medresede talebe konumunda ilim okurken, medresemıze yeni gelen bir genç gözüme takıldı. Derslerde, yemek saatlerinde ve teneffüslerde sürekli kara kara düşünüyor, kimse ile muhattap da olmuyordu. Onunla konuşmak; varsa bir derdi, derdini dinlemek isterdim. Yine bir yemek saati onu yalnız gördüm. Yaklaştim; selâmün aleyküm, nasılsın, iyi misin? Derken, konuya girdim.
"Geldiğinden beri sürekli tek takılıyorsun! Kimse ile konuşmuyorsun da. Açıkçası dinlemek isterim seni. Her ne kadar bir psikolog olmasam da yardımcı olabilirim istersen?" Dedim. Sakin sakin baktı; hafif sırıtarak güldü, adımı sordu. " Erkan Çelik. Ben de henüz yeniyim. Ben de sıkılıyorum buralarda. Çıkmak istiyorum çoğu zaman ama çıkma isteğimin sebebi nefsin olduğunu biliyorum." Dedim. Ders saati gelmişti. Bir çay içmek için odama buyur ettim. Sağ olsun kırmadı, kabul etti. Akşam odama geldi, oturdu. Önce felsefe tarzı konuştu biraz. Belliydi bayağı dolu olduğu... sonra anlatılanlara inanmamiştim! Önceden ateistmiş, Allah’ın varlığına bir türlü inanmıyormuş. Ne namaz, niyaz... Hatta intihar etmeye bile kalkışmış! ! Rahat bir yaşamda bulundugu için medresedeki kurallar, dersler onu sıkıyormuş. Daha rahat bir yurt aradığını, bulduğu anda da gideceğini de en son ekledi. Bütün derdini dinledikten sonra derin bir nefes aldım, bir de deriiiin bi oh çektim. Ufak bir tebessüm doğurdum gözlerimde ve lafa girdim. Nasihat üzerine nasihat ettim. Intiharin kötü birsey olduğunu, sıkılma sebebinin bir imtihan olduğunu, ilim okumanın zorluklarını, falan filan bir sürü nasihat... Saat epey olmuştu. Yatakhaneye çıktık. Uyku da girmiyordu gözüme! Böyle bir insan nasıl ateist olabilirdi, nasıl intihar etmeye kalkışırdı?
Ertesi gün kahvaltıda masama teşrif etti. Önce bir teşekkür etti, "Aslında haklısın. Burdan gitsem yine aynı sıkıntılar beni bulacaktır. Ama burada belki biraz düzelirim kendimi, inşallah" dedi. Gülümsedim sadece. Hamd olsun şimdi çok iyi arkadaşlarız...