Ey, bu kanlı oyunu kuran sinsi zorbalar!
Ey, mazlum kanı üstünde yükselen kirli surlar!
Sizin bu saltanatınız, bu sahte kurallar,
Elbet bir gün yıkılır, sizi de tarih yutar!

Bir veba gibi yayılan o şımarık devlet,
Ne hukuk tanır, ne vicdan, ne de bir adalet.
Bebekten zalim, mazlumdan cellat oluşturmak niyeti,
Gazzeli bir çocuğun ahıdır onun akıbeti.

Yıllardır o topraklarda sürerken bu vahşet,
Şimdi İran’a dönmüş yüzü, bahanesi "felaket".

Neymiş, nükleer bir silahmış bu telaşın sebebi?
Bilmez miyim? Güya dünyanın en büyük "edibi"!
Siz ki Hiroşima’ya o bombayı atansınız,
Demokrasi adına kanla destan yazansınız!

Ne kadar da "barışsever" bu füzeler, ne "kibar"!
Yoksa kendi elinizdeki bombayı mı sayar bu canavar?

Bu coğrafya ki, bağrına saplanmış bir hançerdir İsrail,
Onu tutan el ise okyanus ötesi bir katil.
Yine sahnede aynı oyun, aynı alçak pusu,
Unuttuk mu Kerbela’yı, o mazlumların susuzluğunu?

Hani nerde Ebabiller, bu filleri durduran?
Ufukta bir aslan kükredi sanma, bu çakalların narasıdır duyulan.

Uyuyor saraylar, duymaz bu feryadı nedense,
Kahire suskun, Riyad dilsiz, acı kimin umrunda ise!
Üç maymunu oynar olmuş bütün bir alem,
Zalimin sırtını sıvazlamakta bulmuşlar çareyi madem.

Oysa herkesin malumu o gözü pek devletin niyeti,
Tüm Ortadoğu’yu yutmaktır en büyük gayesi, siyaseti.

Mescid-i Aksa ağlıyor her seher vaktinde,
Gözyaşı sel olup karışıyor Akdeniz’e.
Yıkılmış bir evin enkazı dile gelip diyor ki:
"Ben şahidim, yazsın tarih! Bu zulmün yoktur bir eşi!"

Öyle bir öfke ki bu, yer yarılır, gök çatlar,
Bu sessizlik, sağır vicdanları ebediyen lanetler.

Gazzeli çocuklar cenneti çok özlediği için mi dersin?
Bombalar, sırf onlar Rabb’ine çabuk kavuşsun diye mi insin?
Bulutlar bu yüzden mi kurşun rengine büründü,
Ve güneş, bu utancı görmemek için mi yüzünü hüzne döndürdü?

Hayır! Bu, zalimin zulmünü süsleme derdidir ancak,
Masum bir sebebe bağlayıp kendini aklamak...

Gökten füze, yerden ihanet yağdı o gece,
Biri vurdu, diğeri sustu, bitti böylece bilmece.
Bu katliama hangi yüz ile bakar bunlar bilmem,
Mahşer günü kaçacak bir yüz ararlar, görmem.

Tüfek, tank, barut, kan, dipçik ve o sinsi sermaye,
Hepsi bir olmuş, koşuyorlar bu kanlı hikayeye.

Lakin unutmasınlar ki, her gecenin bir sabahı var,
"Zalimin zulmü varsa, mazlumun Allah’ı var."
Bu planlar hep okyanus ötesi bir el’den belli,
Sanma ki bu coğrafya sahipsiz, yabancı bir el’dir.

Elbet bir gün bu şımarık köpek ısırır sahibini,
O zaman göreceğiz sahte efendinin halini!