Kumdan kaleler yapardık eskiden.
Çocukluğumda gittiğim sahil kenarlarında,
Bir dalgayla yıkılıp dağılıp suya karışırdı.
Yok olacağını bile bile uğraşırdık saatlerce.
Çocuk ruhuyla ne eğlenceli gelirdi bu uğraşı,
Onca geçip giden zamanın ardından,
Yıkılıp gitse de kumdan kalemiz...üzülmezdik.
Gülerdik hatta kahkahalarla,ayaklarımızla tepiklerdik.
Saatlerce gülerdik...

Sonra biz büyüdük.
İçimizde başka duygular da büyüdü.
Biz büyüdük, kocaman olduk sanki;
İçimizde bambaşka bir kale imar ettik.
Adı aşktı.................
Ve o bambaşkaydı...
Sağlamdı,yıkılmayacak kadar sağlam bir geçmişi vardı.
Biz çocukluğumuzda başlamıştık o kaleyi örmeye.
Ağlarken sildiğimiz de gözyaşlarımızı,
Bölüştüğümüz de simit çayımızı,
Paylaştığımız da oyuncaklarımızı.
Saçımızı başımızı çekerken bile önce kim ağlarsa öpüp kucaklardık ya hani;
Aslında o zamandan sevdik biz birbirimizi.
Çocukluk aşkım,çocukluğumun oyun kahramanı.
Hep sen tutardın elimden,ben kazanırdım oyunları
Ve sen gülerdin tatlı tatlı alkış tutardın.
Ben mızıkcılık yapardım bazen,oyun bozandım azıcık...
Küserdim ,surat asardım,sen şirinlik yapardın
Aptal çocuk derdim,ama yine de severdin,, severdim seni...

Göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş gibi zaman
Kocaman olmuşuz,büyümüşüz...

Kumdan kalemizin yıkılması gibi darmadağın oldu aşkımız.
O zamanlar eğlenirdik..
Şimdi virane olduk, ağladık, parçalandık....
O zamanlar küssek de barışırdık.
Şimdi barışmak bir tarafa yüzümüze lanetler yağdırdık.
O zamanlar her şeyimizi paylaşırdık
Şimdi birbirimizde olan ne varsa dağıtıp attık.
Kırdık birbirimizi hatıralarımızı bile yağmaladık...
Ve düşman gibi ayrıldık...

Keşke hiç büyümeseydik.
Çocuk kalsaydık,çocukca sevseydik...