Çocuksu düşlerimle sarmaladığım evcilik oyunumdun.
Senin sus zamanların benim yok oluşlarım olurdu



eksilen sadece takvim yaprakları
saatler yıllar mevsimler
acın taptaze duruyor şuramda
solumda


ruhumun soluk varlığına çarpan dondurucu soğuk
adının her harfini ölüm gibi soğuttu


kelimeler tebessüm etmiyor

yüzüm çökerken artçı depremlerde
Bir enkazın altında kıvranır
güvercin bakışlı umutlar
gün karası hüzünler



karanlığın içinde yuvarlanan gözlerin
buz gibi düştü kalbime


kurak susuz çöllere
kafa tutan bir çiçek umuduyla
suladım ellerimi
geçirdiğimiz her anın alnından öpüyorum


avuçlarımı yakan gözyaşım
kirpik uçlarımda
tütün basarken yaralarıma
kızıllığın hakim olduğu bu dünyada
yarınlarımı da sardım
şekli her defasında değişen bulutlara


cümlelerin kurşun yükünü taşırken yüreğimde
geçmişin uğultusu çınlar kulaklarımda


düşünceler yakama yapışır
boğazım düğüm düğüm düğümler


geleceği karanlığa
geçmişi önümüze alıp
güneşi söndürdük




Meryem Ayan