28
Yorum
41
Beğeni
5,0
Puan
1900
Okunma
&
İntihal/adapte ede ede
bir kumbara dolusu
duygular biriktirdim
okuduğum her şiirden.
Ortalıkta dolaşan
’çalıntı çamurcuları’
anlamazlar nasıl olsa
başka şiirlerden
araklama duygular olduklarını,
oturup bir şiir yazıp,
kendim uydurmuşum gibi
hava atayım millete!
Hem bakarsın,
uç uç böceği de takarlar...
Gözümün tekinde karanın ’k’sı,
ötekinde ’a’sı...
Bulmacada sorulan
o Mısır Tanrısı
bunların yanında
şimdilik görünmüyor.
Gelmemesi iyi;
sabırlı durabiliyorum.
Yoksa gözleri karartıp
girişeceğim
’çalıntı çamurcusu’
puştlara!
Herkes benim gibi;
Gözlerimde yansıyan
kararmaya yoğunlaştırılmış
efkârıumumiyeye has faraziyeler!
Şiirler umarken,
kapkaç yaptığım bir çantadan
pişmanlık çıktı.
Pişmanlığını
kime/niye
götürüyordu
/ise/
götüremeyecek.
Şansı yokmuş.
Nihayete ermeyi
kafaya takmış
bir aşk imiş onunki...
Hiç sevmediğim şeydir pişmanlık.
Boşluğa düştükçe,
isterik pişmanlık krizleri
umanlara inat,
pişmanlığa dair kendi çıktılarıma
siyah renkli yağlı boya döküyorum,
örtbas etmek için...
.../...
5.0
100% (33)