ardıma dönüp baktığımda
gitgide griye boyanıyor
portakal rengi yitiyor gökyüzünün
derin, çamur sulardan çıkan ayaklarımız
birbirine dolanıyor
kararıyor hava
düşlerimizin inadına

inadına mavinin sonsuzluğuna göz dikiyoruz
oyun oynuyor çocukluğumuz pamuk helvası bulutlarla
elimizle yerleştirmek istiyoruz ay’ı görüntü alanımıza
topluyoruz kucağımıza kayan yıldızları
serpmek üzere geleceğin başına
ağlamayan bir gelin başı olsun istiyoruz
gözünden yaşı hiç eksilmeyen dünya’ya


bacadaki dumanla evlerin ağusu çıkıp gitsin
kendi mutluluğunu üretsin evin havası
çocuk kahkahalarında başlayan
duvarlara çıkan parmak izleri
kapı tokmağında sevgiden titreyen el’ler
kalmasın sıcak bir dokunuşunda geçmişin
yerini alsın bugünün resim çerçevesi içinde


arkana baktığında beni gör yar
en mavi giysin olsun üstünde
en pembe gülüşümle güleyim
dönüp geleyim yeşil bakışlarınla
alacalı ördekler yüzsün suyunda
geri gelsin mevsime aldanıp
uzak iklimlere göçen kırlangıçlar



26. 04. 2014 / Nazik Gülünay