rengi değilim bu dünyanın
bir gün daha farz edelim ki yaşadık
eşyalar yanmadan, tam da burada her şey bitmeye yakın
ellerimiz çılgındır o vakit
af dilenir eller
yanaklar bahar bahçe
o çok beklenen
hakikat kimse kalmadığında gelir

olmadı. öyle hiç olmadı
eğer denize karışan bir kar tanesi olsaydım
ağır ağır kaynardı başımdaki güneş
çok iyi görünmezdi uzaktan keder
gözlerine dolardım

bu böyle olmazdı ama yine de kırılmadım
paradan ve zamandan daha çabuk harcanırmış insan
lavra mektebinde ruj emerken
ekmek saydım
borç aldım
yine de ağlamadım

kalbim kıllarından öte bir ruhu besliyormuş
soramadım kimselere
aynı çift ayakkabının uyumu olarak bilmek
bir bardak daha az parçaya kırılır
uzun bir hayat pistinde kayar aşk tekerleği
pahalı bir ameliyat izi kalır boyun ve bileklerde
ne sabah kalır böylece, taranası saç
ne gece, uyumak için yatak bahane

yıllar geçer de
huyu hiç değişmez ihtimallerin
endişe, ta en saklı çocukluğa eli uzanır
unutmaya çalışır çayın rengini
biraz da mutlu replikleri
geriye yorgan kalır
uzanır her bir şey yan yana

sus pus olur o gizli tarih
gözler artık uzaklara bakmaz da,
en derin yaralar kaşınarak iyileşir