seni fısıldadım
nefesim dar geliyor karanlık odalara
geçip gidiyorsun aklımın fay hattından
kör, sağır inliyor özlemim
seni diliyorum dolaşıyor dilim, kekeliyor sesim
dudaklarımdan düşen seni
krizlerim ulu orta yakalıyor
nefesimde kızıl ağlıyor gece
yıldızlarda uyutup güneşlere saklıyorum seni
kuşlar vuruluyor gönlümün havasında
içimin derinliklerinde batan gemiler
parmaklarımda kırık dökük kelimeler
bir deniz kadar suskunum
karanlık çekiyor canım

kapatıp gözlerimi sana düşüyorum
şer çekiyordu karanlık yüzüm
sabahı olmayan gecelerdeydi karanlığı getirişi cümlelerinin
gözlerinin rüyalarıma kapanışı dün gibi
aklını kaybetmiş parmaklarım
ellerini yitirmiş bedenim
seni arıyordu ayaklarını yitiren bacaklarım
bilmediğim caddelerde yitirdim bedenimi

çığlıklarım sağırlaştı kulaklarımda
dilime adını hatırlatmaktan kısıldı sesim
ezan seslerine gelişini sesleniyorum
yanıyor canım
bitti şiire debeleniyor cümlelerim
ve sustuğum vakit çatlayacak unuttuklarım
gel demeye utanıyor tümceler
misafir ol avuçlarımda yeter