bakarsın bir müzemmil irkilerek uyandırır düşeriz yollara
bir ali bir hamza bir de mekke şehri tutunur yaralı kollarımıza
muhacir bir gülüşle
alıp medineyi sol yanımıza
şirki gömeriz önce
eskiden kız çocuklarını gömdüğümüz yere
yerini terk etmeyen okçular buluruz belki bütün dağlarımıza

umut bu ya
ibn-i selül’e inat önümüzde duruyordur hudeybiye
gölgesinde biat edeceğimiz bir ağaç vardır mutlak
çölleşen dünyamızda
bakarsın belki kahrolur faşizm
abdesti bozulur kapitalizmin içten bir selamımızla
biter belki fitne son bulur mezhep savaşları
kararlı bir hucuratla
ne de olsa ehli imanız anarız mevlayı herdem uludereyi unutsak da

boşuna değil umarım
gözlerimizi şarka dikişimiz yani beyt-i mamura
hep aynı devinimi yaşasa da babilin suları
şehrazat ağlasa da
ki eğilip öpmüştü selahaddini alnından esrik bir ortadoğu
bir çığlık yollamıştı bize ikbalden asya
kunutlu sabahlara
beyaz bir ezan ulaşmıştı bize bilalden kararan ruhlarımıza...