Hangi diyarın çocuğusun sen
Tenin kavruk
Ellerin mor
Şakayık rengi yanakların ayazdan

Benim yolum
benim şiirlerim
hep sana çıkıyor nedense
Yoksa çocukluğumu sana mı giydirdiler
Ondan mı ısırıyor gözüm bir yerlerden seni

Sen ben misin yani şimdi
Badem filizi gözlerine baktığımda,
Dört nala şaha kalkıp,
Yoksulluğu kusuyor isyanlarım.
Sığıntı bir kimlik arıyor yüreğim
Besleme kalmaya rıza göster
Al yüreğine
yaban bakma öyle
Fitil ,fitil burnumdan getir insanlığımı
Barıştır benimle küs olan yanlarını
Rüzgarda salınan allı çiçekli fistanın gibi
sarıp sarmalayayım seni
Yeniden büyüteyim çocukluğumu
Ama daha akıllı daha usturuplu
İki horoz şekerine bedava mutluluklar tüketmeyeyim
Öğreteyim hak verilmezliğin nasıl alınacağını

Biliyormusun çocuk adını bile bilmiyorum
Sayrı ruhum Yaşlılıktan olsa gerek
Çocuksun işte çocuk diğer yarım gibi

Şimdi
Tut ellerimi
yıldızları çıkın yapalım yarınlara
Sen umut ol bana
Ben seni dileyeyim güneşe eş diye
Bak gülümsedin,şavkın vurdu yüzüme
Artık ben de inancı dürdüm dört kitap üstüne.

Dilek USTA