Neden ışığımı sevmiyorsunuz, kıyamet ışığını
Ah gelse sevineceğim, tatlı bir büyü
Frengili bahçelerde duran Marla’yım ben



Verdiğim kadar seviyorsunuz beni
Vermediğimde ışıklar kapanıyor
Sessizliği çağırıyor dudaklarınız


Sabahın çiğ yapraklarında
Coşkulu bir aşkla öldürüyorum sizi


Ölümcül öpücükler
Bu parmaklar benim değil artık
Tabutluğa sığınan yarım gölgeli
Suyu kendiyle
Ateşi aşkla
Çamuru külle işleyeceğim


Ve ne acıdır ki
Yağmurun yarattığı ıslaklık
Kesintisiz kederler içinde
Werther de seviyordu deliliğini
Rüzgar çanlarının koynunda
Koyu bir ırmak

Boğuk kahkaha


Bazıları inanmıyor karanlığın varlığına
Bazıları dua ediyor piç bir güneşe
Bazıları ışığın kırıldığı noktaya bakıyor
Mağaralara dökülen Marla

Maldoror’un şarkıları gibi
Bir nehrin karanlığına bakıyorum

Ve
Usandım artık yüzlerinizden
Cebir defterlerinden
Usandım artık kaç numara traşlısınız
Kaç numara dudak rujlarınız
Kaç numara jöle sürüyorsunuz
Kaç numaralı arşiv dosyalarınız


Kuzeye gidiyorum
Gri sislerin yarattığı ülkeye
Yolları öğreniyorum, büyülü siyah çanlar
Yolları öğreniyorum fay hatlarının dağıttığı o yolları


Dev dalgalar durulmuyor içimde hiç
Her şeyin yerle bir olması lazım