sıkıntılı ve alaca bir sonbahar akşamında
ucube geceden peydahlandı tutkular
yasaklı bedenler
gizli saklı çarşaflara serildi
korkunç bir ıssızlıkta birleşti dudaklar
ve çatladı
parça parça dağıldı yürekler



sen güneşle soluklanırken
buzdan bir el kalbimi sıkıştırıyordu
önyargılar gibi karanlık
şiirin neresinden düşsem bilemedim



teslim olan satırlardı kıvılcımı tutuşturan
gözleri suphanallah tapılacak cinsten
çok seveceksin
çok öleceksin dedi mırıl mırıl
nazlı ve şiddetliydi
surlara gömülen gözbebeğimden öptü



gölgesi sedef gibi
gölgesi yıldız gibi
dizili bir hüzün gibi
kopan dalgalar eşliğinde
kaderimle birlikte uykuya daldı



parçalanarak
milyonlarca defa sarıldı dizelerime
tırnaklarını kim çözecek belimden?



şehvetle sokuldu soluğuma
sattım anasını dünyanın
kimi zaman unuttum ezberlediğim şiirleri
şiiride yaktım



namluyu çekip öldürdü beni
şiir azdı
ben yazdım!