yağmura tutulmuş kuşları kuruluyorum şimdi
ne varsa ortalıkta
onarılcak gibi değil
yapraklar kilitli
gün batımı titrek


kulaklar dolu, gözler boş
hayatın vahşi uğultusundan
bitkin düşmüş kuşlar
sesler düşer yorgun zihnime
hasret, korku ve ölüm kokar çocuklar


kan köpükleriyle kabaran denizlerde
vapurlar selamlayamaz kaptanı
kıyıda duran aşığı
martılarda olmasa çekilmez
tozlu dünyanın kâhrı


eski günlerden k/alan alışkanlık
yağmura tutulmuş kuşları kuruluyorum şimdi
toprak kirli
kemiğine kavuşamamış
efsunlu rüzgârlarda yok artık


selam olsun
dağa, taşa, toprağa, suya
hatta kuşlara
dillenirseniz helal edin


güz havası kaplayınca her yanı
çürük toprak kokar bedenler
ve ağıtlar işitilir belli belirsiz


ahh ne kolaydı sonbahar akşamında
ağlaya ağlaya yere kapanmak!
sonra durup bakmak yıldızlara


ahh ne güç şimdi
küçük acılarla beslenmek


yanık beden kokusu gibi umut
terk edilmiş ceset gibi







/bize şimdi bir ninni gerek/