hep aynı melodiyle takılıyorsun dilime
dolanıp yüreğimde

hınzırca yüzdürüyorsun gemilerini
kıpkızıl bir denizde


sığmıyor kabuğuna açtığın yara!

kenetlendi gözyaşı toplayan avuçlarım,
açılmıyor
acıyor
boğmak istedikçe kara yazgımla seni

ah!
ardına bakmadan
bir yalanın ardından sürüklenip gidişin

açılp saçılan sırlarınla
beni bir başına bırakışın

yanıyor dilim değince ismin,
göğsümden yükselen
kırk satır veda hutbesi

ah benim yaralı yanım
geceyle konan ahşap sığınağım!
azıya alamadığım gönül dilim...

içimi kavuran hazan
ellerim yokluğunun üstünü örtüyor
her gece...


böylesi bir yıkıntıyı kendime bile anlatamazken
...

ey zalimlerin efendisi
sürdükçe yüzüne avuçlarına kazılı ismimi
yıkılmaz mı
alın çatında taht kurmuş utanç duvarın


dönersen eğer
kırgınlığım yollarına sur

sensiz nefes almak böyle
ünlemdir
virgüldür
üç noktadan ötesidir

sen en iyisi mi yarattığın aşkı
tek noktayla vur!





sude nur haylazca