ve perdesi aralandı insanlık oyununun
ışıkları söndü, sirkelendi sahne durduğu yerde
elimizde kılıçlar, kızıl bir öfkeydi
yırtıcı bir hayvandan bulaştı gözlerimize
atını dizginledi bir ortaçağ süvarisi
eski krallar büyük büyük laflar etti
erkekler vuruştu, kadınlar öldü
çocuklar yine anlamadı ne olduğunu
hasılı, bir onlar değişmedi eskidenberi

ne savaşın onuruyduk, ne geride kalmanın
külrengi şatolardan çözülüp geldik
etrafı koruluk, uçsuz ormanlar içinde
peri kızlarının esrarlı gözlerinde
ağaçları büyüdü bir başına olmanın
giderek yakınlaşan şu gökyüzüne
gözlerdeki ateşe, arzın son nefesine

ülkeleri sevmiştik oysa,
sevmiştik şehirleri de
lakin ne yana baksak tel örgüler, ten rengi bir hapishane
“daha kötü ne olabilir ki” derken
şairler dirildi gömüldükleri yerden
sırtlarında kadifeden bir ceket, tüy kalem ellerinde
anlamsız kelimeler ve boğazlı kazaklar içinde

eski dünyanın kralları büyük büyük laflar etti
kanıksayarak intiharlara gebe yakamozları (!)
erkekler vuruştu, kadınlar öldü
çocuklar anlamazdı nasılsa yazılanları