mustafa abi! o kadın bugün gitti
kadın! yok adın bu gün gitti
böyle oyunlar yapsaydım belki gitmezdi
yapmadım, gitti…

önce güneş doğdu
ardından biraz yükseldi
gökyüzü yerli yerindeydi
donuk bir mutfağın içine girdim
çaydanlık, çekmece ve diğerleri yerli yerindeydi
ekmek aldım, fırıncı ekmeği bir kağıda sardı
kapkara fırın yerli yerindeydi
ateşin önünde bir adam sıcaktan dağılıyordu
ama adam yine de yerli yerindeydi
bacalardan koyu gri dumanlar yükseliyordu
kış ve evler yerli yerindeydi
kırmızı bir otobüs mavi bir durağın önünde durdu
baktım bütün renkler yerli yerindeydi
öğlene doğru biraz kar yağdı, sonra durdu, sonra yeniden yağdı
mevsimler yerli yerindeydi
perdeyi açtım, dışarı baktım
bembeyaz çocuklar bembeyaz bir oyun oynuyorlardı
çocuk olmak yerli yerindeydi

mustafa abi! birden bir arkadaşım öldü
ağladım, bütün acılar sanki yer değiştirdi
bir boz ayı şöyle bir silkelendi
üzerinden soğuk su damlalarını düşürdü
bir keklik çalılıktan çıkmaya cesaret etti
hızlı çekimde bir iki adım ileri sekti
bir kedi avından gizlenirken taş kesildi


birden bir arkadaşım daha öldü mustafa abi
sonra bir daha, bir daha
bütün arkadaşlarım bir sırayı takip ederek öldü
ölümü kabullenmek yerli yerindeydi

abi! o kadın bugün gitti
kadın! yok adın bu gün gitti
kelime oyunları yapsaydım gitmezdi
yapmadım... belki de ondan gitti
sıradan bir doğa olayı gibi gitti
arkasından bakmak yerli yerindeydi