suratsız bir kaç kelime çarpışırken aklımda
ellerim
benden bağımsız bir masalın
adını koyuyor şu ara


ceviz ağaçları döküyor yapraklarını
kifayetsiz sonbaharın eteklerine
tutuşmuş bir taraftan mevsim
diğer taraf
ayaz bir kışa gebe

karışık bir rüyanın
sürmeli kahramanları ölüyor her sabah
pencerede kayıp serçelerin kırık kanatları
ve bulutları yağmurun


sarhoş bir rüzgar dokunurken yanağıma
naftalin kokulu kızlar geçiyor sokağımdan
her biri biraz katil
ve her biri
kendi cinayetinin mahali



aklım kalbime muhalif
savaş meydanlarında çatlayan damarlarımı
asıyorum ömrünün kıyılarına
ölümsüzlüğün saçlarını örüp
şehirdeki bütün mezar taşlarına bağlıyorum


annem ağlıyor önce
sonra
babamın elinden tutup gidiyor dar ağacında sallanan çocukluğum


ölmüyorum ama
sen vur beni diye
hala
kendiliğimden ölemiyorum!