vakit alacakaranlık,
içim daha da karanlık sevgilim.
kaybolmuş bir kimse gibi kimseyi arıyor
kimsesiz olveriyorum.
olmak için değil, istediğimden
dışarıyı seyrediyorum


yol şerit şerit yok oluyor gözümde
kimsesizlikten olsa bir uyku çöküyor üstüme
yol gitse
sen gitsen
ben kendimden gitsem ve her şey silinse


yağmur şimdi başlıyor sevgilim
yanıldı yine tahminler, gündüz diyorlardı guya
vakit alacakaranlık
sema iyice sarıldı kara bulutlara
o da iyi bir kızdı oysa
tek ben, seni buldum bulalı
ya da kaybettiğimden beri
biraz kötü oluyorum ara sıra
ara sıra saçma bir öksürük tutuyor
öksürünce kalbe kriz gelmezmiş, göze de yaş
biz göze geldik galiba
benim gözüme.


gözlerime dokunuyorsun şu sıra
nereye baksam seni görüyorum
insanların da gölgeleri büyüyor kendileri değil
ben yalnız seni sevdim
uzadıkça uzadı önümde gölgem
bir tek sana yetişemedim


şimşekler aydınlatıyor güneşin aydınlatamadığı penceremi
öylesine karanlığa tutulmuş ki ufkum,
güneş ışığını gece kadar sevmedim.


yağmur şimdi felaket gibi yağıyor sevgilim,
gökyüzü haykırıyor
camdan içeri girse yağmur damlaları
ondan saklanacakmış gibi
hep benziyor veya benzetiyorum cümlelerimi sana
senin kadar belirsiz
senin kadar öznesiz ve benim kadar tümleçsiz
dolaylı yoldan buluyorum bizi



şimdi yağmur diniyor sevgili