o zamannar öyleydi esgiden

bek çekinti ederdim evden..

sokakda file gavga edip, döğüşsem

eve gelsem

bi(r) de evde dayak yerdim,

hele bobam ıramatlık, üzmez kesmez

“senin yüzünden soka(ğa) çıkamayon

mahçıp oldum elaleme” dedi mi yandın

oyusa milletin anası bobası

olmadı ebesi, üşenmez

bi(r) elden bi ele

e(v)mize, basgına geli(r)leridi

“o(ğ)lunuzun terbiyesini gözel verin” dellerdi

agaları file cınnıkçı gardaşlarının

peşine düşerdi akrannarımın

gavga-nize süprülegalırlarıdı

görsen bi(r).. bi(r) Allah, bi(r) ben bilirin

ıramadlık bobamdan yediğim zopayı

o gocaman elleri

elinden alamazlardı bi(r) başladı mıydı

hani “Allah yaratdı” demezdi..

şaplağının yüzümdeki izini

ellerimle gapardım

acı duymayan deye bende, şamarları

nakısına nakısına, içimden sayardım



emme işde birinde; mekdebin son tefi demek

herkeş yazıyoru deyelek

duyduk, gördük, okuduk

şeytana uyduk

havaslık-mavaslık filen yok da

aklımıza ğeldi ha,

biz de; adet yerini bulsun, goya ilaf ossun

deye nekdip yazdık olmayacak birine

verdik bizim gızın eline

sahapsız diye bi(r) mülcemin tekine

vay oğlan.. halt yeyen sen misin

seni(n)ki yemesin işmesin,

doğru ö(ğ)retmene etişdirsin..



tenefis başlayalı iki takike bile olmadı,

efrat seçiyor seğirdim uçu(n)

salağın teki; o paslı onbeşlik çiviynen gulpsuz zili çaldı

salağına yatıyorun kuu

sınıfa en son ben girdim

oyusa faldaşı gibi gözlerim

ö(ğ)retmen bana iki dene aşketdi

şimşek gibi

valla nerden geldiğimi bilemedim..

çıt çıkmayo goca sınıfda

bizim gızı yolladı gayfaya

“çabuk bobanı ünne ğel” dedi

tahtada.. bütün nekdipleşenner

yerinde oturan bir kaş sünepe-emlik gişi

senin anaca(ğı)n kimsenin yüzüne bakmadığı sümüklüler

bi(r) de o nekbet, mülcem şey

emme ben tek ayağ üsdündeyin..

ne zopa yeyceğsem yesem de

Allahdan hu gün bi(r) bitse..



usulcacık gapı tıkıldadı,

can burnumuzda

hepiciğimiz, her şeye hazırız

hatdizatında

yavaşcana açıldı

bobam! arkasında bizim gız

burnunu dutsan canı çıkıvıcak gibi

bobamın takgası öğünde

ponturu süvarilikli

garibenin teki

ezik.. “buyur hoca”

bet-beniz getmiş gızgardaşımda

üflesen gedecek

idam fermanım imzalandı.. nayetinde

ö(ğ)retmen zertelelek;

“sen ö(ğ)retmenner odasında bekle” dedi

o getmedi..

ağa valla o gariben adam bi(r) aslan kesildi ki..

görmelisin.. bi(r) gürledi..



“-ne oluyo(r) burada hoca!!!!!!

ne hu çocukların suçu!

Allah –Alla(h)….

hadi benim o(ğ)lan suşlu,

cezasını çeksin..

emme! ne cici-borusuna çekiyon

sen milletin çocu(ğu)nu

iş mi yaptım sanıyon

bu nassı ö(ğ)retmennik yau

sen ana-boba de(ği)lsin, helbet bilemessin

emme hiş çocuğ olmadın mı arkadaş

çocuk bunnar yau..

bırak böyle saşmalıkları.



sen hiş nekdip yazmadın mı birine

hiş havas olmadın mı

biz de biliyoz senin bodak gibi

gelene-geçene yalandığını

çeşmeye gelip gedennere

ağzıyın sulandığını

onun-bunun avradına

garısına-gızına mayıl mayıl bakdığını

neydelim hinci

asalım mı seni.. hıı!!!



millet bu çocukları sana

göpgözel etişdirsin deye amanet ediyoru

sen unutmuşsun çocukların gururunu

bi ö(ğ)retmene yakışdıraman asla

töbossun çoğ ayıp valla

ne len buu!

hiş böyle şey olur mu



esef ederin.. yazzık.. yuh be!

hinci sen essahdan bi iş mi yaptın

çoluk-çocuğu utandırdın

bi de gayfadan i(n)san ça(ğı)rıyo(r)sun

sana yazzıklar ossun

seni etişdiren hocaya daa

mekdebe dee.. sana da

……..

senin etişdireceğin çoc(uğ)a da

e(h)tiyaç yok epap ya-a(h)

..

çıkın bakayın ço(cu)klar dışarı”

bana da “yörü len sen de

do(ğ)ru eve!”

deyelek ba(ğı)rdı

herkeş pıradak dışarı gaşdı

o mülcemlerinen sınıfda galdı..

bobam o zamana gadak elimden dutardı

o ğün elini omzuma atdı..



“ne zopa çekersen çek” dedim

ıratlayvıdı içim..

beş Dakka önüşkü şeyi unutdum getdim.

“helal osun valla..

boba dediğin adam

mangal gibi yürek sa(hi)bı olacak

bende bi ğün boba olu(r)sam

o(ğ)luma ö(ğ)retmen mö(ğ)retmen

dayağ atamaycak”

deye kendi kendime söz verdim..



Çok şükür bin şükür Ya Rebbim..



DEVAM EDECEKK