2
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
106
Okunma
Son vedayı dokundum aşkın alnına.
Bu bir ayrılık değildi,
yeniden buluşmanın provasıydı.
Öksüz bir el var şimdi,
göğsüme dokunan,
tam da kalbimin hizasına.
Sen gittin gideli…
Hep bakıyorum,
atıyor mu diye kalbime.
Sol yanımda büyük bir yangın var.
Küllerimden doğamadım beni
güneşi göğüme getiren güne.
Ben…
Sende öldüm.
Henüz diri bir beden var,
eski sıcaklığı durmuyor tenimin.
Buz kesti…
Canı çekilen ayak parmaklarımda.
Saçlarımda siyah değil artık,
aklar sakallarımdan düştü.
Beni sabaha titredim,
“Esselatü hayrün mine’n-nevm” derken ezanlar.
Bir sela vakti,
kulağım aşina.
Hatırımda kalmasa da hocanın hoş sedası,
okunuyor şimdi bu faninin son selası.
Serdar Özyanız
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz