5
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1353
Okunma
Karanlıkdı
Fakat gece değildi
İnadına bir sabah yeli kucaklıyordu her yanı
Merdivenleri maviye boyanmışdı gökyüzünün
Rengârenkdi çiçekler
Bir tren yaklaşıyordu istasyona
Bütün gürültüsüyle, avaz avaz
Çocuğun elini sımsıkı kavramışdı kadın
Sakın korkma diyordu
Annesi değildi
Sevgilisi de olamazdı
Çünkü çocuk çocukdu işte
Hiç korkmadı sahiden çocuk
Gülümsedi hatta
En içden ve derin gülümseyişiydi
Kadın usulca bırakdı çocuğun elini
Yürüdü kararlı adımlarıyla trene doğru
Tam beş basamağı tırmandı
Tren gürültüyle ilerledi raylarda
Kadının sırtı pencereye dönükdü,
Çocuğunsa yüzü
Artık kocaman bir korkuydu
Çocuğun benliğine yayılan
Çünkü sabun köpüğünden yapılmaydı
Gördüğü o ısıtan düşü...
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.