tırnaklarımla kazdım, dibine mayalandım

gölgene gömüldüm sevgili
ancak dönersen görünürdü yüzüm
ölü beyazlığından sıyrılıp
pembe rengini alırdı yediveren gülünün
kokuma karışırdı akşamlar
aya yoldaş olurdu merhabam


kaldırımda yürür gibi
yürüdün üstümden
umarsız insanlarla beraber
gülümsemesini katlettin adımlarımın
barışa ramak kala toprağım soldu
bayrağım durmadan indirildi gönderden
gölgeler ağladı
ağlamadın


umurunda olmadı gölgesine yenilen adamların
diplerinde gömülü ölüler
onlar hazırlamıştı bu cesetleri çoktan
bizim ürünümüz değildi yenilgiler
suçumuz uğramaktı gölgenize
sevgi mağduru yüreklerle
kolay kandık yalancı ışıklara
yapay yıldızlarmış
yalan sevgiler


aldandık sözcük yığınlarına
gerçek sandık dudaklarımıza kondurdukları gülüşü
gözümüze baka baka işediler
gelecek umutlarımızın üstüne.

görmedin ki yaşarken
sahip çıkasın ölüme
çek üstümden gölgeni
sen değilsin ihtiyacım

git geldiğin yere
topraktan kan sızıyor
ne kadar zulmün varsa topla git!




1. 7. 2014 / Nazik Gülünay