bütün yazdığım şiirleri yırtıp atsam
başlasam yeni bir şiire
şu yağmur serpeleyen bulutlu havadan sonra
açan güneş gibi
ağsam toprağa
can suyu olsam tohumlara
gül bitsem, meyve versem



hep böyle yeşil baksa doğa,yeşil bakışımla
sesler çiçek açsa nidamla
en sevdiğin şarkıyı dinlesem
iş tutan ellerin kavi yorgunluğunda
boşa dönen makina kolları gibi
boş olmasa tümceler
insan ağırlığı taşısa
her harf


aşk aşılır mı? aşsam
en sıkıntılı günlerden nasıl geçmişsem
kaç kez sınandığım acıyla
gözyaşıyla mayalanmıştır
yazan göz çizgilerimle
ayak diretsem yaşamaya
başkaları için yürüyen insanların
aralarına karışsa ayak seslerim
birlikte tıklatsam
tanrıların kapısını


oysa bilirim evde yoktur tanrılar
kendi çıkar hesapları içinde
kulları unutmuştur
köpek gibi bağlamışlardır bazılarını
koyun koyun salmışlardır çayıra
kavalın ritmine kapılmıştır çobanlar
kapatmıştır gözlerini


n’olur yanıp yıkılmasın dünya
elinden geleni yap şiir
insan uyutulmuştur





28. 6. 2014/ Nazik Gülünay