Bulutların buzlu parçalarına sakladım hüznümü
boğazımda yara, gözlerimde çığlık biriktirdim.
Gecenin eli sert,
ellerimle derisini yüzdüm..


Dul kalmış ay gecede
demirden bi kılıftı benliğim
horlanmışlığın acı yankısı
sevinç vermiyor hiç bir çınıltı
çalışmaktan anası ağlamış kalbin
Gezmeye gelen gençlik
yaslara bürünüp kaçtı hemen!


Kulağıma bir ses ulaştı
Ve uğuldadı...


Hızından bir rüzgâr kopuyor,
yürek çarpıyor
Arınmışlığın ta kendisiydi bu
çıkarttım üstümden
yakıp tükettim griyi..


Çırpınan soluğumla
çiçeklendi ruhum
Belki de son aşkıdır bu gökyüzünün
Dirilmeyi nasılda haketmişim!


Düşlerimin kanatları açılmış
genişleyip derinleşen bir yeşillik vardı
yüreğimin içinde mucize
kaybettiğim cennet ülke...


Bütün güneşleri pırıl pırıl
gözlerini içmeye eğildimde
öyle derin ki
herşeyi unuttum içlerinde...


Aşk, getirdi kendime...