nedense hep bende saklandım
arka gözüm sende kaldı
açıktaydım
ayan beyan
istesem
yol açardı annem
babam sinirli baksa da yüzüme
tutturamazdı bir dikiş
bana çalışsa makinalar
belki çözülürdüm




yine masallarla uyuturdu annem
kendi düşlerini bana satarak
eteğinde döndürerek babamı
masasında oturtarak
bir yanda göz kırpardı hayat
çöplük arasından boy atarak
dururduk
elimizde çıplak sevdamız
gülümserdi, tekme atarken bir yandan
öyle bir hız yapardı ki zaman
ayan beyan



bir ölü gibi sırıtır kalırdı düşlerimiz
kovalayan fırtınanın önünde
düğün dernekler olurdu
birileri birilerini tartaklar, döverdi
eski selvi kavakların yerinde
yeller eserdi
futbol oynayan gençliğin kalırdı
toz bulutu ardında



gülemezdik öyle eskisi gibi
kırılırdık kırk yerinden gerçeğin
yola serilirdi pembe düşlerimiz
ölürdük
olmazdı gömenimiz hazanı
yanardık
neden birlikte çay pişirmediğimize
gözgöze, bir ocağın başında
nasıl bozuk para gibi harcadık bu güzel aşkı
sorardık
ayan beyan

yanıt alamazdık
çok zordu geçmişten geri dönmek
hayal meyal!



12. 2. 2014 / Nazik Gülünay



Sevgili küsss’n Falan ile filân’ın hikâyesi şiirinden ilhamla yazdım
ama öyküm gerçek..