Elini yüzüne götüren çocuk
Gizleme gözünün yaşını benden
Kolay değil hayat, bu zor yolculuk
Acım artar hüzün dolu sesinden.

Körpe vücudundan, nefret fışkırır
Küçücük aklına açlık sindikçe,
Kurduğun hayaller bir, bir yıkılır
Omzuna bu korku bu yük bindikçe.

Sende alışırsın yavan ekmeğe
Rastlarım sanma hiç gelmez tazesi,
Annen baban gibi dertler çekmeğe
Kader şu talihin kör bahanesi.

Toz pembe değil ki; yaşanan herşey
Zenginin fakirin, çileside var
Kimi mazlum doğmuş, kimi ağa, bey
Ölüm hep bu yüzden aşılmaz duvar.

Kaldırım taşları soğuktur gezme
İnada yüklenip bıkma hayattan
Yolun başındasın, yorulup bezme
Niceleri düştü bu kainattan.

Bilirim her halin sevgiden eksik
O küçük yüreğin nasipsiz kalmış,
Seni sarmış sanki bütün aksilik
Bu kara kalemi yaradan çalmış,
Güzel günlerini ömründen almış.


Nevzat taşkıran.