Kör sükûnetler ile yola düşünce erken
Emdiğim aşk şarâbı saçağımdan akıyor
Makber çok uzaklarda henüz vakit var derken
Göğsü kesen alazım kıyâm/eti yakıyor


Sağ yanım hep târumar vurgun diğer yanımda
Kıblene râm olurum ikliminde gezerken
Kalbe dolan hazânım dudakta her ânımda
Serencâmına koşup leylakları ezerken


Issız gök rahlesinde titriyor ürkek bir ay
Ağlarken zembereğin ezelî beşiğinde
Sabrın metânetiyle mihnetsiz ederken sây
Öksüz kuşlar bekliyor sarnıcın eşiğinde


Hüzün ağıyor tene şakağa kar yağarken
Kırık dal uçlarından sarkıyor tüm günâhım
Yalancı baharlardan yıldızları sağarken
Mahşeri kuşanıyor özlemle yanan âh’ım


Yine de korkmuyorum uçurumdan düşerken
Gömleğini okurum saklayarak döşümde
Sol yanım seğirince emânetim yaşarken
Nerde yumsam gözümü yâr bulurum düşümde


Şafakta doğan güneş kuşluğa değin solsa
Aşk vâr iken sînemde hicretim o mâhadır
Âh-u zârın sızısı derin mâime dolsa
Nihâyetim kanarken çilem hep o şâhadır