![]() Soframa Konulan Acı...
Feryat figan aldığım her nefes ciğerlerimde
Her gün yüreğimde ölen umutlarımı,gömecek dermanım kalmadı Yaşanmamış yarınların yasını tutmak bugüne kalıyor hep Oysa bugün de kağıtlara dökülen,yaşlarımdan ibaret Yaşım henüz gençken... Sersemlemiş düşlerim Sanki hayat sus payı iliştiriyormuş gibi küçük sevinçleri yüreğime Ve ne zaman payıma düşene sevinsem Yıldız gibi kayıyor avuçlarımdan sessiz sedasız... Edalı bir buğu sanki acılarım Aynadaki aksime inat gülerek geliyor hayatıma Oysa ben gülen bir yüz görmemişken etrafımda Bugün dünden farksız olmasına rağmen Geçmiş dolanıyor yürümeye mecalsiz ayaklarıma İçimde tarif edilemez fırtınalar kopuyor Hiçbir zaman mutluluklarımı dağ gibi göremedim ben Oysa acılarım dağ olup önüme düşüyor Penceremde hep sonbahar var Yağmurları severdim gözlerimde de görmeden önce Belki dedim diner bu cehennem penceremde Belki sorun benim bakışlarımdadır dedim Oysa sorun ne penceremde, Ne de benim bakışlarımdaymış Aslolan hayatın payıma düşürdükleriymiş. Misafirperver yüreğimin ağırladığı onca acıya karşın Saydam mutluklardı armağan edilen Ben yetinmeyi bildim de yetmediğini düşünen hayattı Ve ağıtlarla uğurladığım her umudumun yerine Soframa gözyaşlarım kondu birde bini aşkın acı... |