‘’ Ben ölseydim, o belki ağlardı.
Ama o ağlasaydı;
Ben ölürdüm… ‘’

Yetim bir çocuğun gözlerinde ki yaş gibi
Acımasızdı gidişin!


Ellerim öksüz, gözlerim yetim kalmışken
Bir anda çekip gittin!
Sanki seni sevdiğimi bilmezmişsin gibi
Aklımın duvarlarına astın sensizliği.


Şimdi ‘’seni özledim, dön’’desem,
‘’yeniden hep benim ol’’desem,
Biliyorum!
Belki de inanmazsın bana.
Belki de dönmezsin
Ya da benim kalmazsın eskisi gibi.


Ey benim gidişinde şehrimi yaktığım…
Söylesene
Yetmedi mi bu hasret?
Daha dayana bilir mi bu yürek özlemine?
Daha kaç sene, kaç ay, kaç gün, kaç saat geçmeli ömrümden?
Benim olman için?


Hadi seni ‘’unuttum ‘’ diyelim.
Yüreğimin rutubetli duvarlarında gizlenen
Anılarımızı ne yaparım sevdiğim?


Sahi dönmeyecek misin seni seven yüreğime?
Bilirdim sana gidilecek bütün yollar çıkmazlarda.
Otobüs kalkmaz şehrine.
Kundaklanır yüreğim sensizlikle.
Gayrı martılar da uçmaz artık şehrimden.
Ve hiçbir tren seni geri getirmez semtime.


Ben bu kadar çaresiz
Bu kadar sensiz kalmamıştım hiç.
Kime yaslasam başımı
Yığılır cesedim.
Kimseler seslenmez ardımdan
Sızlar savunmasız yüreğim.
Kanar sol yanım! …


Ey benim unutmaya kıyamadığım.
Şimdi son kez olsun susma, söyle…
Daha kaç defa gelin olmalıydım ölüme
Terk etmemek için seni!