ne yapsam fayda etmedi, saatlerce dil döktüm
saçlarını, saçlarını aralayıp alnını, ellerini öptüm

saçlarını, yüzünü okşadım, bağrıma yaslandırdım
konuşsun açılsın için sorular sıraladım, saçmaladım
gözlerime baktı, “bebeğim” dedi, o değildi, öldüm





demişti ki “senden beri yakınlaşmadık, uzağım ondan”
”senden bu yana, altı aydan fazla oldu nereden baksan”

ne olursa olsun, cesaretsizliğimi yenip, gözümü yumup
ellerini tutup “sen hamile miydin” dedim!, şeytana uyup
zemberekten kurtulmuş gibi, uzaklaştı bağrımdan,





çantasını aldı, kolyesini çıkarıp bıraktı, kapıya yöneldi
dönmekten, bakmaktan, bir şeyler söylemekten vazgeçti

peşinden koştum, rezil olmaktan çekinmedim yalvardım
anlattım, özür diledim, ayaklarına kapandım, ağladım
Gül’üm ne telefonunu açtı, ne mesajlarıma cevap verdi










gitti benden, açmadı, aramadı, gelmedi
göndermedim asla yüreğimden……


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
6 ay sonra “arama” diye bir mesaj..

hasretimdin, ömür istedim seni bir defa görmek için
üzülmeyesin, ağlamayasın diledim, “bebeğim sendin”


yarın yazı hakkında
.