Bu şiir,
hayatın ta kendisi.
Realitenin,
yaşanılanın,
yaşanmış, yaşanması mümkün olanın...
Bu şiir,
aklın şiiri, gönüllerin değil...

Nasıl yorumlasak?
Nasıl seçsek olması gereken kelimeleri,
cümlelere nasıl hayat versek?

Bir hikaye kurguluyoruz kafamızda...
Beraber yaşamakta olan iki sevgili...
Kara sevda senaryoları ile ir araya gelmişler...
Ölesiye sevmekteler birbirlerini...
Birleştirmişler aşklarını, bir iken iki olmuşlar,
mutluluğun engin ve gizemli denizlerine yelken açmışlar beraberce.
Sonra,
zalim yazar,
almış kalemi eline,
hikayeyi çıkarıvermiş kaderin çizdiği, ya da çizmek zorunda olduğu huzur güzergahından...
İnsanlar,
insan olduklarını anlamışlar...
Ve,
hatasız yaratılmadığını fark etmişler karşısındakinin...
Hayal kırıklıkları, hüzünler, acılar, sayfa sayfa şiirler..

Gönüller, gülsüz dikenlerin gülistanı,
sabahlar, sevda kokularına hasret...
Yorgun, öksüz, ümitsiz ve sahte günaydınlara doğam gün...

Umudunu yitirmiş için,
‘’iyiyim’’ diyorsun
‘’iyiyim aşkım
Sen yanımdayken
Başka türlüsü mümkün mü!’’

Mümkün mü iyi olmamak?
Ya da,
iyi görünmemek...
Hikaye böyle yazılmış, roller böyle pay edilmiş...

''’Biz değiliz’’ diyoruz içimizden
‘’Biz değiliz artıların dikey çizgilerini silen
Biz değiliz eksilten
Hayat fevri’’ ''

Evet!...
Suçsuzuz...
Bizim suçumuz sadece sevmek...
Suç yazarda...
Çizgi eğri çizilmiş canım!... Doğru çiziverseydi...

Ve,
şair,
kılıcı indiriyor sonunda hikayenin...
Kahraman nasıl olunuyormuş,
bir güzel tarif ediyor.

''Bir gün;
Düşersem çatısından ruhumun
Hani sezersen sen de önceden
Kurtarmak için kendini
Çekil üstüne düşeceğim noktadan
Uzak dur benden e mi!

Bedelsiz kahraman olunmaz.''




Sevgili öğretmenim,
hayatın gerçeklerini kurgulamayı,
okuyucusunun sofrasına tadında sunmayı çok iyi biliyor.
Güzel ve okunası bir şiir olmuş.
Ve,
çokça dersler alınacak...



Bir tutam hayat tarafından 9/29/2013 6:24:54 PM zamanında düzenlenmiştir.