Şiiri,
nedendir bilemiyoruz,
biraz içimiz burkularak okuduk.
Hani,
sıkmasak ya kendimizi,
usuldan usula akıp gidecekti belki de gönül ırmaklarımız gözlerimizden.
Sitemler gezinmekte ya şairin sözlerinde,
sevdanın bencilliğine göndermeler de ya cümleler;
bir yerlerde, bir bilinmezliklerde de, mahzun bir sevimlilik gizlenmiş sanki...
Bizler,
gördüklerimizi okuyoruz ama,
aslında başka şeyleri yazmakta sanki kelimeler.
Şimdi,
kahramanımıza masum bir rol biçtik ya,
şairimiz belki de sitemlerini biriktirecek düşüncelerinde ama,
bu şiir,
boynunu büküyor insanın, yumuşatıveriyor duygularını...
Zaten bizlerde de öyle duygular var ki,
dokunmasan bile salkım sümük dökülüveriyor orta yerlere...

''Öp'' dedi ''kanayan dizlerini.''
Bir körpe yavrunun, bir anneye, bir anne şefkatine sığındığı sahne.
Nasıl yumuşamazsınız? Nasıl taş kalpli olabilirsiniz?

Ve,
yol aldıkça bakışlarımız şiirde,
görüyoruz ki,
hiç de masum, hiç de mağdur değilmiş kahramanımız.
Elinde içki kadehi,
dudağında muhtemelen en pahalısından, yarım içilmiş bir sigara,
gözlerinde bencil bakışlar,
kulaklarında hayatın şımarık ritimleri...
''Şansızım.Üvey evladıyım dünyanın''
Ne hoş bir replik...
Ne kadar masum...
Ne kadar acınası...mı?

Gözlerini göremiyoruz ya, yerimize şair alıyor sözü,
oturtuyor gediğine...
''Piç olmaktan iyidir!...''

Heyhat!...
Arife tarif gerekmez, sözün tamamı deliye söylenir misal,
aldıran yok, dinleyen yok, alınan yok...
Kendi dünyalarını, kendi sevdalarını, kendi doğrularını yaşamakta millet...
Tek kişilik mutsuzluk oyunları revaçtaydı zamanda,
belki seyircisi de çoktu ama,
her yiğidin de yoğurt yiyişi başkaydı.

''Ben
Doğuştan terziydim
Yaraları pansuman yapılmayan her çocuk
Diktiği yırttığından fazla
Örttüğü sakladığından''
Düşündürücü bir bölüm.
Okuyup geçmemeli şuhu içinde...Düşünmeli, hissetmeli...
hayatın sevimsizliklerine,
aldatmalarına,
kötülüklerine,
hainliklerine inceden inceye bir gönderme...
Ve mütevaziliğin, insan sevgisinin sessiz haykırışları...(Anlayana tabi ki...)

Ve,
bir sevimsiz diliminde zamanın,
isyan denizlerinde kopan fırtına...
Sevda gemisi alabora, sevimsiz yolculuğun finali..

Uzaktan uzağa bir mahzun şarkıyı seslendirmekte bir çocuk sesi;
''Benim hiç uçurtmam olmadı!...''

Diyor şair...
Biz demiyoruz...



Bir tutam hayat tarafından 9/23/2013 12:25:27 PM zamanında düzenlenmiştir.