Bende inanmıyorum artık kendime..
Çünkü sen!
Kendime bile inanmayacak hale düşürdün beni..

i n a n a m ı y o r u m ..!
özenimle
dua’lı sıcacık avuçiçimle
ilmek ilmek ördüğüm yüreğimden,
boylu boyunca keşkelerimin sıralanışında,
bir bir sökerek
aldırışsız,
ayakucuma düşürüşüme seni ,
bitirmek isteyişime ..

b i l m i y o r u m ..!
kaç şiirde ıslanacak sevdamız,
kalemimin ucundan yaş akacak daha
kaç kez uslandırmalıyım deli ağlamalarımı,
sayfalarda kahretmeliyim önün sıra.

silebilseydim hafızamdan
yüreğinden beni sildiğin, zaman dilimini
yazmaktan korkttuğum bir şiir
bin ağlayışıma denk gelmezdi k i .

içimin ceplerini dolduran, hasretinin karanlığıyla,
gri renkli güneşe,
solmuş gökyüzüne uyanmak,
ahh ne zor bilemezsin y a r.

yüzüme defalarca çarptığım suyla,
düşmeni isterken
gözlerimden,
dudaklarımdan,
alnımın lekeli yazısından ,
s e n damla damla
kirpiklerime yerleşiyorsun inadına.
salınıp duruyorsun y a r .

yüreğime çöreklenen sızılarla
inleyen ruhuma düşüyor sesin
kanatırcasına
tıkasamda,
duyulmaması güç bir sesle titriyorum.

Yüreğini,
yüzünü,
ruhunu,
herşeyini mahvettiğin bir kadınım şimdi aynada.
kendini tanıyamayan
olup biteni anlamayan
rotasını yitirmiş bir gemi gibi yönünü bulamayan
sözlerini,
gözlerini,
seni unutmak icin
herşeyini, heryerini
kazıyıp kanatan.

eyy y a r !
bu kadının bir yudumluk gülüşüne mi göz dikmiştin,
yokluğunu ezberletmek için.

ağlayışlarımla can çekişiyor gözlerim
öldürdün aşk bakışlarımı.
ne diyebilirim ki..
bu aşkta suçluda benim, suçsuzda.
bir eylül sabahında
gidişin uykusundaki kanayan ruhumun suçu
sensizliğin uyanmasıydı aslında.

Aşk-ı Kıyamet
.

Nefesi ve yorumuyla dizelerime can veren SEVDALİNKO ablam’a
sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.

.