kayıp kentlerin
viran sokaklarında geçiyordu çocukluk
üşümek neydi
en iyi
biz biliyorduk


dokunmaya çalıştığımız her elin buz kesişinden
ve titreyen güneşin korkak gölgesinden alıyorduk
yokluğun tadını en çok
çokluk
kendini kaybediyordu gözlerimize bakınca


yalnızlık diyorsunuz ya adına
o
bizim adımızın ardına düşüyordu teklifsiz
ısrarsız
delik deşik düşler kuruyorduk



yüzü bulanık bir siyaha çalıyordu kimsesizliğin
kıyısı olmayan
mavinin intihar ettiği denizlerde yıkıyorduk
benliğimizi
yıkılıyorduk adım başı
kimse bilmeden
kimse görmeden ağlıyorduk
yağmur yağarken


en çok
sevmeyi biliyorduk biz
yüzümüze gözümüze bulaştırarak
yüzde yüz
yüzde bilmem kaç yüz
yüzsüz tarafına denk geliyorduk
vefanın


kayıp kentlerin
kızıl saçlı
lacivert gözlü çocuklarıydık biz
eli yüzü ihanet kokan
imlası bozuk cümlesi eksik
karanlık gecelerin
yarım yamalak çocukları


bu yüzden güneş bile
en son bizim üstümüze doğardı!!