.....ve Tanrı insana yol verdi, beyazı anlatsın diye
Oysa insan kendi zaafına yenik düştü,
tüm renkleri beyaz sandı
ki Ona göre bundan böyle her kar tanesi
eriyebilecek ihtişama sahipti..



Kadife çiçeklerini çok severdin,
hiçbir çiçeğin birbirinden üstün olduğunu düşünmezdin
Çünkü sen,
çiçekleri anlamlandıran tek varlığın
insan olduğuna inanırdın.
Duyuyor musun Baba..
sonunda
taşlar da öğrendi ağlamayı..

Kavga özerkliğini yitiriyorsa,
yükselir sesler
ve usulca kapanır kepenkler, demiştin
Görüyor musun..
Ayışığının kırılarak yansıması,
avuçlarımıza toplayıp
kana kana içtiğimiz su tadında,
çoğalıyor gitgide
ve çocuklar, Baba
Çocuklar yine erken büyüyor,
erken göçüyor..
Şehrin surları,
bir annenin göğsünde yanıyor gece-gündüz
Sokaklar zalimin hışmıyla uyandırılırken
bir babanın öksüzlüğü doğuyor yeni güne..
Velhasıl
"yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe"
tutunurken acılarımıza,
Haziran hiç bu kadar kararlı olmamıştı
isyan sözcüğünde..

Şimdi
de ki Tanrıya,
gidenlerin türküsüdür
toprağına eğilip,
kısa çöplerimizle uzun boşluklar çizdiğimiz
ve gökyüzünden Mahir gölgeler indirdiğimiz..




Mine GüLtepe
10.07.2013