turuncu yollar geçtim
üstüne umarsız ayakların dokunduğu



topladım yaprakları usulca
dalından koparılmış her biri
susturulmuş
ben gibi

çıplaktı gökyüzü
değişim rüzgarları esiyordu kıyı boyu
solumda havalanan ucu yanık uçurtmalar
gösterişli binaların arasında
kaybolan hayatlar
için için kavrulan ocaklar
damarlarımdan çekilen
aşkın kül hali

ayak uçlarımda yükseldikçe
aksayan soluğum
dili olmayan durgun akşamlarım
kısa çizgilerle sınırlandırılmış
ve kısırlaştırılmış öfkem
göğüs kafesimde
katledilmiş kadınlığım


kederli ve bir o kadar kahve kokusuydu hayat


saçlarımdan süzüldükçe yıllar
dev masalarda hırpalanan çocuklar
usturasını ihanetle bilemiş adamlar

gün ortası

altın sarısıyla parlatılmış kadınlar
çarşıbaşı rakı muhabbetinden
dumanaltı dağılmış zayıf isyanlar
körleşen cesaret ve tutku
kalburüstü soysuzların kahkahasından
acı bir fren sesiyle irkilen
irkildikçe sırıtan mahalle bıçkınları
sonrası karanlık
hep karanlık
yine karanlık

…


çocukluk bu ya,

her kar tatilinde ışıldayan gözlerim
yağmurdan henüz geçmemişti
ki mutluluğun an’lık olmadığını
ilk sana tutulduğumda anladım

seninle sevdim kırmızıyı
sende duyumsadım turuncunun sihrini
ömrümün en mavisini
ilk sende hissettim
gözlerine adarken mevsimleri
gülüşünle uyanan nefesim,
dinle dedi
“yaşamak ümitli bir iştir sevgili”


…


yeşil sokakları adımlıyorum
aşkını gururla omuzladığım
her adımda
ismine dünyayı bağışladığım,


benimle şiirden geçer misin..

miNe güLtepe
02.temmuz.2014