ola ki
adem oğlu/havva kızı bayraklaşıyorsa,
susar çocuklar
ve ansızın kapanır perde..

kemanlar, sessizliğin karanlık yüzüyle karşılaştığında
ucuz gülüşler doğdu kendi cenderesinde
sokak arası acılı bir bekleyişte
yalpalandı insanlık
bir yanı uçsuz bucaksız hakimiyetin,
kürsüye indirdiği her tokmak sesinde
dağıldı adalet
tam da o vakit
gözleri sokağın ucuna takılmış bir anne’yi hatırlamak,
(üstelik yollar bunca ıslanmışken)
"zalimin zulmü varsa........." kolaycılığında
bir kez daha düştü dile..
hava berrak,
su temiz
ekmek taze
ne tuhaf,
sisli bir akşamdan geçiyorduk oysa..
ansızın
bir yıldız kaydı çok uzaklardan
elleri ben, umudu sen
süzüldük,
çöpten ekmek toplayan bir babanın dünyasına
ki adım adım tutuklandığı çaresizlik,
ayağındaki pranga kadar parlak..
dal tomurcuk,
yaprak yeşil
umut her daim mavi
ve hayat çarşı-pazar arası akıyorken
on bir mayıs patlattılar göğsümüz içre..
geçtik kızıl kıyamet ütopya düşlerimizden,
uykumuzdan "sıyrılıp gelen" on yedi Dilan
ne bayrak tanıdı,
ne şafak
ve memleket damladı yine
öksüz yaralarımıza..

ola ki
medeniyet hacı-hoca tayfasının küreğine bağlanmışsa,
haykırır çocuklar
ve ansızın açılır perde..


- ohal’de yaşamak, uzun rayların ortasına terkedilmiş bir tutkudur. -



miNe güLtepe
15 mayıs 2013