Hep direndi yenik yanım yokluğunda
Her ne kadar yitirilmeye meydan okusa da ümit
Sinmemiş sevdalar filizlendi bir yerlerde
Tuz-buz olmuş kelimelerin kanattıkları ile
Yüreğimin yanıkları hiç eskimedi sevgili…




Eskiyen senin inandıklarındı…




Kiremit rengine dönerken soluduğumuz gökyüzü
Hüzünlü yüzler eşliğinde intikam çoğalırdı
Uzun zaman mücadele ederdi benliğim derinlerde
Yaralarım kabuk bağlamaya çalışırken
Eksik kalışlarım sol yanımı tırmalardı…




Ve ben…
Aslında yoksulluğun
Eşliksiz adımlar olduğunu anlardım
Bir martının kanatlarındaki özgürlüğünü yaşarken
Tüm özgürlüğünün iki dudak arasında kalışlarını
Anlatırdım susmadan kimi bulsam
Kaderimin inceden işlenmiş sen’li nakışlarını…




Ve hiç anlatamadım kendime bile
Ta içimden filizlenmeye çalışan
Cılız fakat masum
Yeşilimi çalışlarını…