su kıyısında bir söğüt ağacına yaslanarak
gözlerin uzak yollarda
küme küme yükselen bulutlarda
ayaklarının ucunda su şırıltısı
sevdan çarparken kalbinde
ağaçkakanların oyduğu o küçük oyuğa
yazsaydın adımı
dökülseydim lif lif


bir ağaca yaslasaydın bisikletini
sigaraya başlamamışken henüz
bıyığın terlemiş,ağzında sakız
patlatsaydın bembeyaz sevgini
evin önündeki balkonun demirine oturup
dutlar düşseydi önüne
elini uzatsaydın güzel günlere
bir karınca sürüsünün içinde


gülseydi kardeşlerin sevgine
oyuncağı olsaydın çoluk çocuğun
deseydin n’apayım seviyorum
en az şu bisikletim kadar
ama bisikletsiz olurum da
onsuz olamam


geçseydin önüme bir bakışlık merhabanla
kendi ellerini de tutardın bilirsin
her yağmur bahar olurdu
her yol çıkardı aşka
kuruduğunda bile ağaçlar
gözlerin yeşil bakardı
görmezdinki onları
sevdama hak veresin


bir gizli köşeye otursaydın
bir şiir yazsaydın uzunca
sevgini anlatan pembe bir mektup
yapmadın
yıllar gazel olup döküldü
kalmadı o bisiklet hevesin
bir arabanın vitesini geriye çekiyorsun
çatık kaşlarla


öğütülüp geçer günler
hiç yürümedik sanki
betonlaşan yollarda
bulutlar aynı olsa ne çıkar!


3.2.2013 / Nazik Gülünay