Karagün Soruşturması


bütün kadınlar bana ait olmak istiyor sanıyorum
ne zaman rüzgâr esse incecik yağmurların kapısını açan
…

en uzak kıyı benim hayat
sana daha nasıl bezgin durabilirim?
fırtınalarım büyük, büyük ne kalır?
kadrini biliyorum köleliğin ve lahit kuyularının
bana fısıldanan neyse duyuyorum.

kim beni anlasa;
kim olsam! bu yağmur bizi anlatmaz!
serçecik yüzlerimizde gün hışırtıları…
oysa

kitapların derisi soyuluyor mahalle’min en küçük biriminde
kahveler soğuyor insanlar ölüm şekerleri
bana acıyı içiriyorlar, zorlamadan alıyorum
ikrâmlar kabulümdür, boyamasalar içlerini
güzel geliyor ürperme tınıları…

dans ediyorum golgotha’da İsa gibi
aklımdan geçen kuşları sayarak
içimdeki gölgeyi doğuran anayı arıyorum
rahimlerinden süzülüp hüzünlerin

Ey tanrımı bile ölçen düşüncelerim
sonsuza dek yazsam içim aklanır mı

Bilmek isterim!



Payanda