gitgide sayıklıyor insan kendini kan sızlarken

cümlenin sonunda yüklem olmadan yaşamalı bir zaman da
öylesine ki, özlem dahi fiil olmamalı mesela
bir yaraya kabuk olmak asalet sayılmamalı
deşiliyorsa, boynu eğilmeden hasret dimdik felçler geçirmeli

ondan önce ölümü dilemiştim rüzgarda saçların çıplak
gökyüzü hâla bizimleydi
mektupların çoğu eskiye dair
tam yazıya girişirken ellerimiz
uyuşurdu şekerli dudaklarımız

ondan önceydi beyazlar içinde seni Atina’ya gömdüğüm
toprağın sıcaktı
kan ve kırmızı

gitgide alışan insan acı çeker kan pıhtılaşırken

aldığın yaşmak kar ve kıyameti anımsatır
kaplanan istir dudaklarından
beyaz hiç doğmamıştır

iki parmağımızın arası tütün koktuğu için
her dua ettiğinde öksürür ruhumuz
yüzün yüzüme yaklaşınca susar her şey

usulca dağılırız
saçların Hint kınası
ellerin daha bir sarı

gitgide karışır insan birbirine kan şekeri yükselirken