bazı şeyler; intihar üzerine habire yazan fakat intihar etmeyen Schopenhauer kadar yahut "genç werther'in acıları"nı yazmasaydım kendimi öldürürdüm, diyen Goethe kadar gariptir. hayır konu intihar değil, Allah sakınsın.. sadece garipliği biliyorsun işte.. farkındasın. yazarak ölümü öldürenler cumhuriyeti var burada da.. :)

Gözden kaçan bir şiirin duvardan yansıması tekrar.

Geçen bir yarışmada: ‘’hangi hayvanın gözleri dikdörtgen şeklindedir?’’, diye bir soru sorulunca,
önce şaşırdım.Sonra düşündüm.Daha sonra da pes ettim. Meğer, keçinin gözleri dikdörtgen şeklindeymiş.
İtiraf ediyorum aklıma gelebilecek en son hayvancağızdı.Öyle ki bunca zaman nasıl olur da fark edemezsin
diye çıkıştım kendimle. Bir yandan da bırak üzülmek anlamsız.Ölümün rengini bilmiyorsun,keçinin gözlerinin
bilmemişsin çok mu?’’dedikten sonra bıraktım inadı. Evet inatçıydılar keçiler ve gözleri dikdörtgen şeklindeydi onların.

Dikdörtgen.Dikdörtgen.Dikdörtgen.

‘’ölüm diye bir şey yok diyor sisler arasından bir ses’’

Aslında ölüm sahiciliğini biliyor şair;ama tecahül-ü arif yaparak mütevazılık yapıyor.Şimdi ben bu şiir,
yasaklanmalı mı yasaklanmamalı mı? Ya da bir yaş sınırı konulmalı konulmamalı mı? Çocukların ulaşamayacağı
yerlerde muhafaza ediniz mi demeliyiz yoksa? Doğrusunu söylemek gerekirse hiçbiri.Bırakalım herkes
istediği şekilde istediği yerde,istediği vaziyette okusun.Sanat görecelidir.Ölüm ölecelidir!

-aklım hâlâ o dikdörtgen gözlerde-

‘’sakla ki ölüm yüzleşmeden tende’’

Aslında bu dize yukarıdakiyle yer değiştirmesi gerekir.Çünkü önce ölümün soyutsuzluğunu okuduk,
sonra varlığını. Etkisindeyiz, kaldı ki. Belki şair,bize sürpriz yapmak istemiştir. Daha da ileri gideyim,
bana inanmayın diyor belki de. İkircikli bir dokunuş.

Daha önce de ifade ettim ölüm burada rengini kaybediyor.Ölüm, ruhlarını ya arıyor,ya da ruhlar ölümün
vücuduna hapsolmak için kovalanıyor.


Ruhların ölümsüzlüğüne!