Büyük Çocuk


Erdal Eren’e…


on üçtü, on yedi
en az bir yerinden devrim sesleri
ağaçların kokusu garip bir yol
uzun uzadıya, bir nidânın eseri…

özgür olan insandır – toprak değil!
kuytusuna atılan bir kuyu, uçurum gibi
gözlerle, inançla, vicdânla
gömülen yere, çiçekler bile utanmış
solmuş kendilerince.

güzel çocuklar! suyu sudan önce bilen çocuklar
kuruyamazlar! denizlerin dalgası
halkların sayısızlığı
bitiremez ki rüzgâr
fenâ bir sandalı…

kemik yaşım yok, ruh yaşımdan beri
ama dünya dediğin gayya, rûyasını
göremeden ölenlerin yeri –ki
ölümler, halka açık yerler(!)

aralık, tutulmuş bir kapı
giren çıkana, çıkan girene
bir ezberin bozulduğu cesur alkışlar
ve ıslık, bütün zarlar yok edildi
sevdâlar geldi arkasından…

geldiler, kötü işleri bozmayı seçip
bizler ardından, bizler ardından gideriz
büyük çocuklar öldüler;
cennetten bize yer tutmak için!




Payanda